Na 1 februari 1953 kreeg het dichten van de doorgebroken dijken de hoogste prioriteit. Zwaar materieel en veel mankracht werden ingezet om zo snel mogelijk de schade te herstellen. Tegelijkertijd werd begonnen met het plaatsen van talloze noodgemalen, die wekenlang onafgebroken pompten om de vele tienduizenden kubieke meters water uit de polders te zuigen. Langzaamaan vielen de getroffen gebieden droog en kon worden begonnen aan de grote schoonmaak, die de bijnaam Operatie Bezem meekreeg.

Eenmaal weer drooggevallen bood Abbenbroek een troosteloos aanzicht. Een deel van de muur rond de begraafplaats was ingestort, zodat de vele omgevallen en scheefgezakte grafzerken vanaf de weg te zien waren. De kerktoren was deels beschadigd en op het Bleekveld werden alle gevonden gebruiksvoorwerpen verzameld. In Oudenhoorn was het Kerkplein veranderd in een modderpoel en ook in Zuidland was een dun laagje slib achtergebleven dat hardnekkig aan alle gebouwen en meubels kleefde.

De grote schoonmaak leek onbegonnen werk, maar er kwam hulp uit alle hoeken van het land. In Abbenbroek schrobden Wassenaarse vrouwen zich blaren op de handen en begin maart arriveerde in Oudenhoorn een delegatie dames uit Geldermalsen om de school, de kerk en het gemeentehuis te reinigen. Een week later werden ze afgelost door een werkploeg uit Borculo. De groepen vrouwen waren vaak afkomstig uit plaatsen in die een getroffen gemeente hadden geadopteerd. Hellevoetsluis werd op die manier gesteund door het Friese Doniawerstal, Schiermonnikoog en Kollumerland. Heenvliet kreeg bijstand van Lochem en Warnsveld, die enkele ambtenaren ter secretarie stuurden om de grote druk op de administratie te verlichting. Neede en Laren stuurden technische ambtenaren en die waren dankzij hun kennis en vaardigheden erg welkom.

Kortom, in de weken na de watersnoodramp kwamen veel mensen helpen op Voorne-Putten. Eén van de schoonmaaksters uit Lochum vertelde in de Nieuwe Brielsche Courant over haar ervaringen: ,,Je moest elkaar en de mensen in Heenvliet eerst nog leren kennen, daarna kwam er teamgeest en verstandhouding. Al boenende kom je meer van elkaar te weten dan op een theevisite. De Heenvlieters zijn er nog lang niet bovenop. Het was de tweede keer, want in de oorlog waren er inundaties. Sommigen zijn er van in de war en moedeloos: ze stonden voor hun huizen waarvan ze dachten: hoe komen we er doorheen? En dan maar beginnen.''

Op die manier kreeg Voorne-Putten in de loop van maart weer een beetje glans en maakte de muffe moddergeur plaats voor de typische lucht van lysol. Zuidland kreeg bovendien weer een beetje kleur: na een week schoonmaken boden de vrouwen uit Maasland driehonderd begonia's aan.

<< terug